Konkurs
Dołącz do grona najsławniejszych laureatów Jazz Juniors!
Grali z nami
artyści, którzy debiutowali na festiwalu Jazz Juniors
... i wielu innych!
Historia Konkursu
Istniejący od 1976 roku Międzynarodowy Konkurs Młodych Zespołów Jazzowych Jazz Juniors od samego początku mocno wpisywał się w historię polskiego jazzu, bo to przecież na scenie Jazz Juniors swoje pierwsze kroki stawiali tak słynni artyści jak Leszek Możdżer, Krzysztof Ścierański, Zbigniew Wegehaupt, Marek Bałata, bracia Niedzielowie, bracia Pospieszalscy czy zespoły New Presentation, Walk Away i kultowa Miłość.
Dzisiaj Jazz Juniors wciąż należy do ścisłej czołówki jazzowych konkursów, a jego laureaci coraz wyraźniej zaznaczają swą obecność na międzynarodowych scenach muzycznych. Dość wspomnieć, że to właśnie ten krakowski Konkurs odkrył w ostatnim czasie takie osobowości i zespoły jak: High Definition, N.S.I., Levity, Bartosz Dworak, Paweł Kaczmarczyk, Piotr Orzechowski „Pianohooligan”, Tomasz Chyła Quintet.
W ostatnich latach Jazz Juniors skutecznie rozwija działalność w zakresie międzynarodowej promocji laureatów Konkursu. Dzięki rekomendacji jego organizatorów, a także zaangażowaniu członków międzynarodowego jury zwycięzcy konkursu otrzymali szansę odbycia zagranicznych tournée i zabłyśnięcia na wielkich scenach międzynarodowych festiwali m.in. w Rosji, Hiszpanii, Serbii, Słowacji, Czechach, Litwie, Węgrzech, Rumunii, a nawet w Chinach. Nawiązali także współpracę z prestiżowymi wydawnictwami. Intensywna realizacja tej właśnie idei zaowocowała debiutanckimi nagraniami laureatów Konkursu w tak prestiżowych oficynach jak Fresh Sound Records, Hevhetia, Emme Record Label, Agencja Muzyczna Polskiego Radia.
Jury Konkursu
Nils Petter Molvaer – przewodniczący jury konkursu
Urodzony na wyspie Sula, za sprawą ojca już od najwcześniejszego dzieciństwa miał kontakt z muzyką jazzową. Jego entuzjazm do gry na instrumencie wzrastał na scenach lokalnych klubów, ale muzyk nie dał ograniczyć się lokalnemu horyzontowi. W poszukiwaniu nowych dźwięków, jako dziewiętnastolatek opuścił swoja małą ojczyznę. Najpierw by studiować, a z upływem czasu by stać się jednym z najbardziej wpływowych muzyków skandynawskiej sceny jazzowej.
Ważnym okresem w karierze trębacza była gra w składzie kwintetu Masqualero. W pierwszej połowie lat 80 XX wieku, pod zapożyczoną z kompozycji Wayne’a Shortera nazwą spotkali się: Arild Andersen, Jon Christensen, Tore Brunborg, Jon Balke i rzecz jasna Nils Petter Molvaer. To jako członek tej grupy trębacz po raz pierwszy nagrywał album dla monachijskiej wytwórni ECM. Oznaczało to ni mniej, ni więcej tylko wypłynięcie na szerokie wody muzycznego świata.
Molvear szybko zbudował reputację znakomitego sidemana – dysponującego doskonałym warsztatem, o plastycznej wyobraźni, ogromnym wyczuciu i wrażliwości. Muzyk współpracował z wieloma artystkami i artystami, nie tylko z rodzinnej Norwegii. W latach 80 i 90 XX wieku jego grę można było usłyszeć m.in. w zespołach Jona Ebersona, Marylin Mazur, Rity Marcotulli, Dennisa Gonzaleza i Larsa Danielssona. Różnorodność muzyki, którą grał u boku liderek i liderów dawać może niejakie wyobrażenie o jego wszechstronności.
Prawdziwy przełom nadszedł nieco później. W 1997 roku Nils Petter Molvaer wydał pierwszy w pełni autorski album. Płytę zatytułowaną „Khmer”, jeśli idzie o rozwój kariery Molveara można potraktować jako synonim wyrażenia „punkt zwrotny”. Wśród recenzentów została ona okrzyknięta „najbardziej niezwykłym albumem w dziejach ECM”.
W muzyce zawartej na tej płycie artysta zaproponował śmiałe połączenie jazzowej improwizacji z iście klubową produkcją, potężne motoryczne beaty i sampling zostały wymieszane z barwami, które trębacz wydobył ze swojego instrumentu. Tym samym Norweg udowodnił, że odnosząc się do aktualnych trendów i czerpiąc z muzycznej mody można stworzyć wizjonerskie dzieło, zarazem zakorzenione w konkretnej epoce, i jednocześnie znacząco ją wyprzedzające. Z drogi obranej na debiucie Nils Petter Molvaer nie zawrócił przez kolejne dziesięciolecia twórczej aktywności.
Z urzekająca zwinnością i niekłamaną brawurą łączył w kolejnych nagraniach nordycką precyzję i chłód z żarem muzyki etnicznej, śmiało przy tym penetrując coraz to nowe obszary elektroniki. Niejako przy okazji, wielokrotnie udowadniał, że połączenie żywego instrumentarium z pracą producencką daje właściwie niewyczerpane możliwości. Pozostając oryginalnym i rozpoznawalnym nigdy nie zarzucił poszukiwań, stając się ogromną inspiracją dla kolejnych pokoleń artystów. Wpływ jaki wywarł na kształt muzyki improwizowanej do dziś wybrzmiewa w nagraniach nawet najmłodszych jazzowych twórców.
Solveig Wang – jury konkursu
Solveig Wang to norweska multiinstrumentalistka i artystka mieszkająca w Oslo. Zaznaczyła swoją obecność zarówno na norweskiej, jak i międzynarodowej scenie muzycznej głównie za sprawą niezwykle różnorodnej estetyki, w której się porusz. Grając na syntezatorach, klarnetach i śpiewając, wnosi żywą, eksploracyjną energię do każdego projektu, w którym bierze udział — poruszając się na styku jazzu, popu i muzyki elektronicznej.
Jest współzałożycielką tria Nothing Personal, którego muzyka łączy starannie dopracowane popowe melodie z improwizacją, eksperymentami elektronicznymi i hipnotyzującymi wizualizacjami na żywo. Ich drugi album The Diary of Nothing Personal (Braveheart Records, 2024) spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem w Norwegii — został określony jako „nowy sposób tworzenia norweskiej muzyki pop” (Bergens Tidende) i chwalony za oryginalność oraz odwagę.
Poza działalnością w Nothing Personal, Wang jest członkinią uznanego soulowego kolektywu Fieh, a także blisko współpracuje z nagrodzonym norweskim Grammy (Spellemann) saksofonistą Haraldem Lassenem (Rik, 2025).
Jej wszechstronność i ciekawość pozwalają swobodnie poruszać się między gatunkami, splatając improwizację z kompozycją, eksperyment z groove’em. Dzięki silnej tożsamości artystycznej i wyczuciu nieoczywistego nieustannie odkrywa nowe muzyczne terytoria.
Soheil Shayesteh – jury konkursu
Soheil to kompozytor audiowizualny, skrzypek oraz kamanczysta, mieszkający w Amsterdamie. Fascynacja poszerzaniem brzmienia kamanchy przy użyciu elektroniki na żywo doprowadziła go do stworzenia unikalnych modułów przetwarzania dźwięku, dedykowanych temu instrumentowi.
Soheil buduje misternie utkane pejzaże dźwiękowe o bogatej fakturze, w których warstwowe drony wywołują hipnotyczny efekt spowolnienia czasu i wprowadzają słuchacza w stan medytacyjny.
Artysta stworzył dla kamanchy nowy język, rozszerzając możliwości instrumenty dzięki tworzonej na żywo warstwie elektronicznej i wizualizacjom reagującym na dźwięk. Dzięki temu wykracza poza tradycyjny sposób gry na instrumencie, znacząco poszerzając jego spektrum brzmieniowe. Tworzy wielowarstwowe tekstury, przetwarzając je w całości z sygnału na żywo.
Buduje dramatyczne pejzaże dźwiękowe, które następnie przełamuje wyrazistymi, rytmicznymi bitami. Docenia nieprzewidywalny charakter występów na żywo i wprowadza tę jakość do każdego stworzonego przez siebie modułu przetwarzania, co pozwala mu na pełną interakcję i kontrolę nad elektroniką oraz wizualizacjami sterowanymi brzmieniem kamanchy – bez ustalonego schematu czasowego, a w zależności od zmian w spektrum dźwięku i stylu gry.
Jako kompozytor zdobył znaczące uznanie, m.in. zwyciężając w konkursie Tera de Marez Oyens Award za swoją kompozycję audiowizualną „Zha” na kamanche, elektronikę na żywo i wizualizacje.
Weź udział
Zgłoś się do konkursu za pomocą formularza